Burgers moeten meer gaan betalen voor de logopedist, de fysiotherapeut en de diëtist. De rollator, krukken en looprekken verdwijnen uit de basisverzekering, evenals de ‘pil’ (>21 jaar) en de tandarts (18-21 jaar). Daarnaast zullen medisch specialisten en ziekenhuizen gekort worden. Ook de GGZ ontkomt er niet aan. Voor tweedelijns GGZ moet een cliënt een eigen bijdrage betaald gaan worden: 175 euro per behandeling bij een psychotherapeut en psychiater, 80 euro voor een goedkopere behandeling. Antidepressiva zullen nog maar beperkt vergoed worden.
Alleen al met deze laatste twee maatregelen is een besparing van 130 miljoen euro gemoeid. Een hoop geld, dat opgebracht moet worden door de cliënt. Ik vraag me af wat dit voor mij persoonlijk betekent. Binnen Altrecht heb ik drie behandelaren: krijg ik straks een rekening van 430 euro gepresenteerd? En wat gaat mijn behandeling me extra kosten als ik mijn angst- en slaapproblematiek niet anders onder controle krijg dan door antidepressiva te slikken? Het wil namelijk dat ik per direct ook een eigen bijdrage moet gaan betalen voor de ambulante woonbegeleiding die ik een paar keer per week krijg. Duur grapje, want anders dan onze minister wil, zal ik niet minder gebruik maken van de GGZ en andere AWBZ-gefinancierde zorg.
Ik vind het ook wel erg gemakkelijk om te denken dat GGZ-cliënten door een dergelijke eigen bijdrage meer verantwoordelijkheid nemen voor de dure zorg die ze ontvangen. Gaan ze zich werkelijk nog vijf keer achter het oor krabben alvorens ze een afspraak met hun zorgverlener maken? Is dat reëel als je als cliënt afhankelijk bent van GGZ-zorg en niet met minder toe kan, simpelweg omdat je een psychiatrische beperking hebt? Want laat wel duidelijk zijn: een groot deel van de mensen die langdurig van de GGZ en aangrenzende ABWZ-zorg gebruik maken, moeten van een minimuminkomen rond komen. En hoe zit het met de mensen die relatief kortdurend van de GGZ gebruik maken? De bezuinigingsmaatregelen voor in ieder geval de GGZ gaan naar mijn smaak rieken naar onzaligheid.
Mijn grootste bezwaar is inderdaad dat het begrotingsgat van het ministerie van VWS gedicht moet worden door de cliënt. Voor zover deze al niet gekweld wordt door zijn psychische en psychiatrische last, krijgt hij ook nog eens op zijn falie van onze overheid. Betekent dit dat een cliënt maar ‘nee’ moet zeggen tegen geestelijke gezondheidszorg omdat het zoveel geld kost en hij het financieel niet op kan brengen? Is het de bedoeling om mensen met weinig geld in de schulden te steken? Wat zal het langetermijneffect zijn? Uitstel van behandeling/begeleiding, waardoor straks onvermijdelijk een intensieve, en veel duurdere behandeling nodig is? Wat is de prijs van een onbehandelde psychisch-psychiatrische aandoening? Zou het echt goedkoper zijn? Een mens maakt niet voor zijn lol gebruik van tweedelijns GGZ-zorg. Het is niet als een bezoek aan de huisarts voor een onschuldige verkoudheid. Dat moet namelijk wel ontmoedigd worden.
Ik vind dat onze verzorgingsstaat verder uitgehold wordt. Hoe verhouden al die eigen bijdrages voor en drempels tot elementaire zorg zich daar eigenlijk mee? Toch is er vanuit een bredere kijk op onze verzorgingsstaat ook veel te zeggen voor bepaalde bezuinigingen. Daarmee doel ik zeer specifiek op het maar beperkt vergoeden van antidepressiva. Daar kom ik in een volgende blog op terug. Nu eerst de barricades op vanwege de onzalige bezuinigingsmaatregelen!
Wereldmeisje
lees voor
