Het lukte me amper om mijn vingers te bewegen en iets op te schrijven. Ik moest mijn hersenpan alsmaar doorrennen, op zoek naar de volgende deelstap. Het was sprokkelen. Een zo ongeveer me het zweet van het voorhoofd wissen. En dat voor zoiets simpels als mijzelf aankleden en mijn spullen verzamelen. Daar zat ik dan met mijn hoge intelligentie, mijn universitaire niveau.
Dit gebeurde tegen de achtergrond van dat ik overvallen was door de vaststelling dat ik nog maar 10 minuten de tijd had om de deur uit te komen, terwijl ik wist dat ik meer tijd nodig had. Acute stress, acute blokkade. Mijn partner boos omdat ik opeens zo traag werd en ‘mijn best niet meer deed om snel weg te kunnen’.
Op de grond in mijn slaapkamer voelde ik me heel ingewikkeld. Zo ontzettend gestrest, zo blanco, zo opgesloten en zo schuldig. Want ik besefte me maar al te goed dat ik het probleem was in de gang van zaken. Dat het mijn blokkade was. Toen ik slechts met heel veel moeite de deelstappen kon opschrijven, en dat met mijn niveau, voelde ik me die twee woorden: ‘stomme autist!’.

De laatste maanden lijk ik steeds meer met mijn autisme te worstelen. Het helpt niet dat ik al zo lang met mijn afstudeerscriptie bezig ben en dat ik daarin vaak afgeleid word door mijn slaapproblemen en familieomstandigheden. Het helpt zeker niet dat het mijn autistische chaos is die de boventoon voert. Ik kan al meer dan een jaar nauwelijks extra activiteiten ondernemen, omdat mijn systeem er zo snel van slag van raakt. Geen vrijwilligerswerk meer, weinig vriendinnen zien, minder oppassen. Op een doordeweekse dag later uit bed komen is zelfs geen optie, omdat een dergelijke afwijking van mijn dagorde een voorspeller is van minder goed functioneren.
Onderwijl ben ik me nog meer dan eerder bewust van mijn communicatiestijl. Van de verschillen tussen de ander en mij. Van de invloed van het autisme op het verloop van mijn jeugd en de aard van mijn trauma’s. Van de voorzorgen die ik moet nemen om straks na mijn studie te kunnen werken. Van mijn zwaktes in mijn relatie.
Autisme zingt overal rond in mijn leven. Welke kant ik ook op kijk.

Mijn autistische stuiterhoofd speelt me parten. Te vaak de laatste tijd. Hoe meer mijn hersenen over elkaar heen struikelen, hoe vaker mijn systeem blokkeert, hoe zo meer zelffrustratie. Soms denk ik dat het zelfhaat is. In die haat wil ik mijn hoofd eraf rukken. Wil ik het in elkaar schoppen en slaan. Ik kan me zo mislukt voelen. Zo ongeschikt voor deze maatschappij. Zo dom.
Tegelijkertijd voel ik me vaak zo verdrietig. Die ellende in mijn hoofd, al die chaos, het zoeken naar houvast. Het kan er zo verschrikkelijk zijn. In mijn doodmoe voelen, in het zoeken naar minder opgeslotenheid en een brug naar de ander, doen alle tranen in mij gewoon stekend pijn.

Ik kan het nu even niet anders maken. Ik voel me gewoon zo. Een stomme autist…

Wereldmeisje

Stomme autist!