Natuurlijk was het humoristisch bedoeld, als een soort plagerij. Maar toch klopt het ook, dat een nieuw inzicht, over jezelf, of over iets, veel dichterbij is dan je denkt. Zo dichtbij, dat het zelfs om de hoek kan liggen. Daar zijn mijns inziens twee dingen voor nodig: goed kijken en luisteren (het een kan niet zonder het andere), en je omgeving. En met omgeving bedoel ik allerlei mensen, zoals een partner, goede vriend, familielied, collega of voorbijganger, maar ook de materiële en fysieke omgeving, zoals de spullen die je hebt, het vervoersmiddel waar je gebruik van maakt en het kaal worden van de bomen.
Nu denk je wellicht: ik kijk naar die man die tegenover me zit in de bus, maar hoe goed ik ook luister naar het telefoongesprek dat hij voert met iemand, en hoe goed ik ook kijk naar de kleding die hij vandaag aangetrokken heeft en de bewegingen die hij maakt, welk inzicht doe ik op? Die vraag kan ik niet voor je beantwoorden, maar wel kan ik verduidelijken wat ik bedoel door wat meer over mijn gevonden inzicht te schrijven.
Al weken liep ik op tegen dat ik met mijn grote chaotische hoofd mijn naasten nauwelijks nog in hun intenties en communicatie kon volgen. Bedoelden ze het nu goed? Waren ze ergens boos om? Waarom doen ze zo tegen me? Er trad daardoor in het contact met hen een nare ruis op. Ik begreep daar heel weinig van. Alleen besefte ik me wel dat er iets niet goed ging wat toch duidelijk voor een deel met mij van doen had.
Het grappige was, - maar dit is alleen achteraf als grappig te bestempelen - , dat ik het verband tussen die herhaaldelijke ruis zag, nadat ik mijn telefoongesprek met een van hen beëindigd had. Ik legde nog eens vergelijkbare uitspraken van hen richting mij naast elkaar. Ik ‘luisterde’ als het ware nog eens naar hun woorden, en ik ‘keek’ nog eens naar de situaties waarin de ruis was opgetreden. Opeens voelde ik het, het verband. En dat (belangrijke) inzicht lag gewoon voor het oprapen. Ik hoefde er de deur niet voor uit!
Een paar dagen later ging ik naar het klooster. Veel mensen trekken zich daar terug voor rust en bezinning, om weer wat meer zicht te krijgen op hun leven. Ik had in zekere zin mijn ‘werk’ al gedaan, en ik moest wel glimlachen toen ik terugdacht aan het e-mailverkeer met mijn therapeute. Zij ging op reis voor inzichten, ik ging ‘op reis’ met een vers verworven inzicht. Een weekje later was ik gelukkig wel zo sportief om te erkennen dat het er even tussenuit zijn nog meer inzichten had gegeven. Simpelweg omdat ik op reis ging en mezelf meenam. Dat is al voldoende.
lees voor
