In werkelijkheid kunnen we ‘geluk’ en ’vrij’ niet bevriezen en conserveren. Het zijn zielservaringen die bij alle mensen komen en gaan, net als alle andere innerlijke sensaties. Of het nu emoties, gedachten, gevoelens of lichamelijke sensaties zijn. Zo is dat nu eenmaal in ons leven.

Geluk en vrij zijn voor mij vooral werkwoorden. Je kunt ze doen, door ze te stimuleren en laten groeien, maar ook door ze van je af houden en te negeren. Er is niets dat je in de weg staat om geluk en vrij concreet gestalte te geven in je leven, en wel omdat ze altijd aanwezig zijn. Niet bevroren op één plek, maar komend en gaand, in ontmoetingen, dieren, geluiden, stilte, woorden, kleuren, gebaren en ga zo maar door.

Je kunt ze leren zien, voelen en horen als je dat wilt. Zelfs als je leven heel donker, wanhopig en alleen voelt. Je kunt dan ieniemienie-zaadjes van geluk en vrij zaaien, en vertrouwen leren vinden dat je op een dag zult oogsten. Het oefenen in leren zien/voelen/horen en zaaien van geluk en vrij is ook een kwestie van je aandacht verleggen en goede zelfzorg. Wil je alleen het donkere, wanhopige, alleen-ne in jezelf benadrukken? Of kan het ook en-en? Durf je jezelf daadwerkelijk en concreet geluk en vrij te gunnen?

Ongeacht hoe je leven tot nu verlopen is en waarom dat zo is, of de omgeving daar nu wel of niet veel ‘schuld’ aan heeft, nu is nu, en je hebt als volwassene in het nu verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Je moet dus gewoon zelf aan de slag ofwel gaan doen! Je kunt nu zelf besluiten of je wilt leren oefenen en zaaien. Ik hoop dat je dan net als ik zult merken dat er meer is dan je dacht, dat er een wereld voor je open gaat. Dan verworden geluk en vrij niet meer tot mooie slogans en absolute doelen in de toekomst, maar zie je ze zelfs in hun mini-gedaante komen en gaan. Je leert zien en voelen dat er meer is dan de loodzware rugzak waar je niet om gevraagd hebt en dat je zelf in staat blijkt te zijn om de inhoud te verlichten.

Zo ben ik gaan voelen dat ik onderweg ben, in mijn therapieproces. Dat is een lang, ingewikkeld en moeizaam proces van vrij komen uit mijn gevangenis als gevolg van alles wat er in mijn jeugd gebeurd is binnen- en buitenshuis en ook in wisselwerking met mijn autisme. Toch is dat vrij hierin geen absoluut, ver en misschien zelfs onhaalbaar einddoel, maar voortdurend op mijn weg. De eerste jaren van therapie niet, dat waren jaren van bijna eindeloos en uitzichtloos zaaien. Maar daarna begon het oogsten.

Seizoenen van overvloedige en magere oogsten wissel(d)en elkaar af, hongersnood soms, al bleef ik voelen dat ik onderweg was. Niet alleen vanwege ervaringen van geluk en vrij, maar juist omdat ik het komen en gaan voel(de) van allerlei innerlijke sensaties. Het in mij gefixeerde, bevroren, donkere, wanhopige en alleen-nige overleven maakt plaats voor het in beweging zijnde leven. Daarom houdt vrij voor mij in dat ik het leven in me voel stromen, in al haar verschijningsvormen, - haar verwondering, verbondenheid en liefde, maar ook haar pijn, verdriet en woede - en die me doet weten dat ik uit mijn opgeslotenheid zal komen.

Thema Vrij: Vrij is het leven in me voelen stromen